Το Νο 59 της McLaren βγήκε από τη νύχτα του Le Mans 1995 με ελπίδες γενικής νίκης, ενώ είχε φτάσει στη Γαλλία ως GT. Στο τιμόνι μοιράστηκαν τον αγώνα ο Yannick Dalmas, ο JJ Lehto και ο Masanori Sekiya. Στη σημαία είχαν κερδίσει τις 24 Ώρες και η McLaren είχε βάλει τέσσερις F1 GTR στην πρώτη πεντάδα στην παρθενική της εμφάνιση στον αγώνα.
Ο ρυθμός του Lehto στη νύχτα
Τα πρωτότυπα είχαν το αρχικό πλεονέκτημα σε καθαρή πίστα. Με τη βροχή, η ορατότητα, η προοδευτικότητα και η συνέπεια από γύρο σε γύρο απέκτησαν μεγαλύτερη αξία. Ο Lehto, με περάσματα από τη Formula 1, ήταν ιδιαίτερα γρήγορος στις νυχτερινές βάρδιες. Η ομάδα ανέβασε το Νο 59 στην κορυφή στις τελευταίες ώρες και το κράτησε μπροστά από το πρωτότυπο Courage-Porsche.
Τι έκανε τη νίκη ομαδική
Το F1 GTR κρατούσε τη βασική αρχιτεκτονική του αυτοκινήτου δρόμου, με τον V12 της BMW και τον οδηγό στη μέση. Οι τρεις τους έφεραν διαφορετική εμπειρία. Ο Dalmas γνώριζε τη νίκη στη Σαρτ, ο Lehto έδωσε κρίσιμο ρυθμό όταν το νερό βάρυνε την πίστα και ο Sekiya έγινε ο πρώτος Ιάπωνας που κέρδισε τη γενική.
Η διαφορά στην τελική απόσταση ήταν περίπου έντεκα και μισό χιλιόμετρα. Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο, αυτό είναι μικρό περιθώριο για το πλήρωμα που το υπερασπίζεται και τεράστιο για την ομάδα που το κυνηγά. Το Νο 59 το έχτισε μέσα στις ώρες που το χρονόμετρο ζητούσε σταθερότητα από όλους.
Αρχείο ACO · McLaren, το F1 GTR του 1995 · Η μαρτυρία του Lehto.
.jpg){kind=link}