Στην έξοδο μιας στροφής στο Pikes Peak 1988, ο ήλιος περνά απέναντι από το παρμπρίζ του Peugeot και ο Ari Vatanen σηκώνει για μια στιγμή το χέρι για σκιά. Η κίνηση υπάρχει στο Climb Dance του Jean-Louis Mourey. Στο φύλλο του αγώνα υπάρχει κάτι μικρότερο, αλλά αρκετό για ρεκόρ: 10:47,22. Το Peugeot 405 T16 έκοψε 63 εκατοστά από τον χρόνο του Walter Röhrl με Audi έναν χρόνο νωρίτερα.
Το Pikes Peak 1988 σε δύο χρόνους
Ο Juha Kankkunen έφερε το δεύτερο Peugeot της Rally Open σε 10:52,84. Τα 5,62 δλ. ανάμεσα στους δύο Φινλανδούς δείχνουν πόσο κοντά μπορούσαν να φτάσουν με το ίδιο εργοστάσιο πίσω τους. Ο Vatanen είχε και το 10:47,85 του Röhrl μπροστά του. Ένα φρενάρισμα λίγο νωρίτερα σε οποιαδήποτε από τις 156 στροφές θα μπορούσε να φάει το περιθώριο.
Το 1985 είχε κερδίσει η Michèle Mouton με 11:25,39. Ο Bobby Unser έριξε το όριο στο 11:09,22 το 1986 και ο Röhrl πήρε άλλα 21,37 δευτερόλεπτα το 1987. Το κέρδος του Vatanen ήταν μικρό στο ρολόι, ύστερα από τρεις χρονιές που είχαν ανεβάσει απότομα τον πήχη. Επίσημο αρχείο νικητών.
Το ίδιο μοντέλο, άλλος νικητής
Το 1989 ο Robby Unser έφερε πρώτο το Peugeot 405 με 10:48,34. Ο Vatanen ήταν δεύτερος στο 11:12,54. Ο Unser κέρδισε με χρόνο 1,12 δλ. πάνω από το ρεκόρ του 1988. Στην ταινία το χώμα αλλάζει χρώμα όσο ανεβαίνει το 405 και οι στροφές έρχονται πυκνά. Ο αριθμός που έμεινε εκείνο το καλοκαίρι γράφεται σε έξι ψηφία. Η ταινία δείχνει πόση δουλειά χωρά ανάμεσά τους.
