Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στον B Παγκόσμιο Πόλεμο: Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός γεννήθηκε για να μετρά τα όρια του ανθρώπου και της μηχανής ποιος θα τον φανταζότανε ντυμένο Στρατιώτη. Όμως, όταν ο κόσμος βυθίστηκε στη φωτιά του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, τα ίδια μονοθέσια, οι ίδιες μηχανές και οι ίδιοι οδηγοί βρέθηκαν σε μια εντελώς διαφορετική αφετηρία: όχι πια για κύπελλα, αλλά για σημαίες, για πατρίδες, για επιβίωση.
Οι πίστες σίγησαν. Οι κερκίδες άδειασαν. Και οι μηχανές… φόρεσαν παραλλαγή. Οι πιλότοι των Grand Prix έγιναν πιλότοι πολέμου
Τη δεκαετία του ’30, θρύλοι των αγώνων όπως ο Ρούντολφ Καρτσιόλα (Mercedes-Benz) και ο Μπερντ Ρόζεμαγερ (Auto Union) ήταν οι «μονομάχοι» του τιμονιού. Όταν όμως ο ουρανός γέμισε με Στούκας και Σπιτφάιρ, πολλοί οδηγοί αγώνων πέρασαν στο κόκπιτ μαχητικών αεροσκαφών. Ήξεραν από ταχύτητα, ήξεραν από ρίσκο, ήξεραν από όρια. Κάποιοι γύρισαν ζωντανοί. Άλλοι όχι.
Οι εταιρείες των θριάμβων έγιναν εργοστάσια πολέμου
Auto Union (Audi) και Mercedes-Benz που κυριαρχούσαν στα Grand Prix του ’30, σχεδίασαν στρατιωτικά οχήματα και κινητήρες για τη Βέρμαχτ. Η BMW μετέφερε την τεχνογνωσία των μοτοσυκλετών αγώνων στις θρυλικές R75 με sidecar, σήμα κατατεθέν των Γερμανών στρατιωτών. Η Moto Guzzi, με ρίζες σε αγώνες, πρόσφερε μηχανές στον ιταλικό στρατό. Ακόμα και η Alfa Romeo, που κάποτε μάγευε τις πίστες, παρήγαγε κινητήρες για αεροπλάνα της Regia Aeronautica. Το πάθος για την ταχύτητα είχε γίνει εργαλείο πολέμου. Οι ίδιες γραμμές παραγωγής που κάποτε έδιναν «τέρατα» των Grand Prix, τώρα έφτυναν άρματα, μοτοσυκλέτες, αεροκινητήρες.
Από το καύσιμο της νίκης στο καύσιμο της επιβίωσης
Η έρευνα στα καύσιμα, στην αεροδυναμική, στα ελαστικά – όλα όσα είχαν χτιστεί πάνω στο όνειρο των αγώνων – βρήκαν νέο σκοπό: υπεροχή στα μέτωπα. Από τα υπερσυμπιεσμένα μοτέρ των Auto Union, μέχρι τα run-flat πρωτότυπα λάστιχα που άντεχαν σε σφαίρες, ο μηχανοκίνητος κόσμος έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε.
Η επιστροφή στις πίστες – από τον θάνατο στη δόξα
Όταν έσβησαν οι σειρήνες του πολέμου, οι ίδιες εταιρείες γύρισαν στις πίστες. Η Formula 1 γεννήθηκε το 1950 πάνω στα ερείπια ενός κατεστραμμένου κόσμου. Και ήταν σαν να έλεγαν: «Αρκετά τρέξαμε για τον θάνατο. Ώρα να τρέξουμε ξανά για τη ζωή». Οι οδηγοί εκείνης της πρώτης γενιάς – Φάτζιο, Φαρίνα, Άσκαρι – κουβαλούσαν ακόμη τις σκιές του πολέμου. Κάθε στροφή, κάθε φρενάρισμα, κάθε νίκη ήταν και μια προσωπική δήλωση: ότι η ταχύτητα ανήκει ξανά στη χαρά, όχι στην καταστροφή.
Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στον B Παγκόσμιο Πόλεμο αφήνει ένα μήνυμα.
Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός απέδειξε πως η ταχύτητα μπορεί να είναι και όπλο και γιορτή. Μπορεί να χωρέσει και σφαίρες και χειροκροτήματα. Κι αν κάτι μας διδάσκει εκείνη η εποχή, είναι ότι κάθε φορά που ένας κινητήρας ουρλιάζει σε πίστα, νικάει ξανά τη σιωπή του πολέμου.
«Στο Engine Power ο κινητήρας της επικαιρότητας δεν σβήνει ποτέ, μείνετε στην τροχιά μας για κάθε στροφή, προσπέραση και έκρηξη αδρεναλίνης στον κόσμο της μηχανοκίνησης!»
Στην πίστα της ενημέρωσης: Μιχάλης Κοντιζάς
