Το Ace Cafe δεν έγινε σύμβολο επειδή σέρβιρε τον πιο περίπλοκο καφέ του Λονδίνου. Έγινε σύμβολο επειδή πρόσφερε κάτι πολύ πιο δύσκολο να αντιγραφεί: έναν τόπο όπου άνθρωποι με κοινό πάθος μπορούσαν να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον. Η μοτοσυκλέτα έφερνε τον επισκέπτη μέχρι την πόρτα. Η παρέα τού έδινε λόγο να επιστρέψει.
Ace Cafe: η αρχή πάνω στη North Circular
Η ιστορία ξεκίνησε το 1938, όταν το Ace άνοιξε στη North Circular Road ως καφέ που λειτουργούσε όλο το εικοσιτετράωρο και εξυπηρετούσε, μεταξύ άλλων, οδηγούς φορτηγών. Η θέση του πάνω σε έναν σημαντικό οδικό άξονα ήταν μέρος της λειτουργίας του, όχι απλώς ένα σκηνικό για φωτογραφίες.
Το κτίριο χτυπήθηκε σε βομβαρδισμό το 1940. Η επίσημη ιστορία του χώρου τοποθετεί την ανοικοδόμηση στο 1949. Η μεταπολεμική ζωή του καφέ θα το συνέδεε όλο και περισσότερο με μια διαφορετική κοινότητα του δρόμου: τους μοτοσυκλετιστές.
Το jukebox, το δέρμα και η ταυτότητα
Το London Museum περιγράφει τη σχέση του Ace με τους rockers και τη νεανική μοτοσυκλετιστική κουλτούρα. Η μουσική, τα δερμάτινα μπουφάν και τα διακριτικά δεν ήταν απλώς αντικείμενα. Λειτουργούσαν ως σημάδια συμμετοχής σε μια παρέα που είχε δικούς της κώδικες.
Το jukebox είχε τη δική του θέση σε αυτή την εικόνα, με το rock ’n’ roll να συνδέεται με τις συναντήσεις. Το καφέ πρόσφερε χώρο κοινωνικότητας σε ανθρώπους που δεν αισθάνονταν πάντοτε ευπρόσδεκτοι σε άλλα στέκια. Έτσι, η στάση για ένα ρόφημα απέκτησε βάρος μεγαλύτερο από την παραγγελία.
Ο μύθος χρειάζεται σωστά όρια
Η αφήγηση γύρω από τα βρετανικά μοτοσυκλετιστικά στέκια περιλαμβάνει και ανταγωνισμό ταχύτητας στους δημόσιους δρόμους. Πρόκειται για ιστορικό στοιχείο της κουλτούρας, όχι για οδηγία αναβίωσης. Η γοητεία των μοτοσυκλετών και της μουσικής δεν προϋποθέτει να εξωραΐζουμε τον κίνδυνο για αναβάτες και τρίτους.
Το πιο ανθεκτικό κομμάτι αυτής της κληρονομιάς βρίσκεται αλλού: στην προσωπική έκφραση, στη φροντίδα μιας μηχανής, στην ανταλλαγή εμπειριών και στη δημιουργία κοινότητας. Αυτά μπορούν να επιβιώσουν χωρίς να χρειάζεται κανείς να αποδείξει κάτι στην επόμενη διασταύρωση.
Από το κλείσιμο στην επιστροφή
Το Ace έκλεισε το 1969. Η ιδέα της επιστροφής άρχισε να παίρνει μορφή το 1993, με τον Mark Wilsmore. Ακολούθησε η συνάντηση επανένωσης της 4ης Σεπτεμβρίου 1994, η μερική επαναλειτουργία τον Δεκέμβριο του 1997 και η πλήρης επιστροφή το 2001.
Η διαδρομή έχει σημασία επειδή δείχνει πως μια κοινότητα μπορεί να κρατήσει ζωντανό ένα όνομα ακόμη και όταν ο αρχικός του χώρος έχει πάψει να λειτουργεί. Η επιστροφή δεν επανέφερε αυτούσιο το 1960. Έδωσε στο παρελθόν μια νέα καθημερινή χρήση.
Το Ace Cafe παραμένει ενδιαφέρον ως πολιτισμικό σημείο αναφοράς γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Πίσω από το σήμα, τα μπουφάν και τις φωτογραφίες υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν ένα μέρος για να συναντηθούν. Μερικές φορές η ιστορία της μηχανοκίνησης γράφεται με τον κινητήρα σβηστό, δίπλα σε ένα τραπέζι.
Διάβασε επίσης
- Goodwood Revival: Όταν το στιλ φορά αριθμό εκκίνησης
- BMW R 80 G/S: Η μοτοσυκλέτα που άνοιξε τον χάρτη
Φωτογραφικές πιστώσεις και εικόνες: Εξώφυλλο: Η επιγραφή του Ace Cafe στο Λονδίνο, 11 Αυγούστου 2012. Matthew Smith, CC BY-SA 2.0· γραφιστική διασκευή ENGINE POWER. Πρωτότυπο · Άδεια χρήσης. Εσωτερική: Μοτοσυκλέτες στον χώρο του Ace Cafe το 2012. Σύγχρονη φωτογραφία αρχείου, όχι εικόνα των rockers της δεκαετίας του 1960. Matthew Smith, CC BY-SA 2.0· γραφιστική διασκευή ENGINE POWER. Πρωτότυπο · Άδεια χρήσης.
