Isle of Man TT : Εκεί όπου η ζωή κρατάει το γκάζι τέρμα. Ο Μιχαήλ Κοντιζάς και η ομάδα του 12PRONEWS ταξιδεύουν στο Isle of Man TT ο πιο θανατηφόρος αγώνας του κόσμου, εκεί όπου η μοτοσικλέτα συναντά τη μοίρα. Ένα ρεπορτάζ για τη φλόγα, τον φόβο και την απόλυτη ταχύτητα. Υπάρχουν αγώνες που χτίζουν θρύλους, κι υπάρχουν αγώνες που φτιάχνουν ήρωες. Το Isle of Man TT, το Tourist Trophy, δεν είναι τίποτα απ’ τα δύο. Είναι κάτι παραπάνω. Είναι το σημείο όπου η μοτοσικλέτα συναντά τη μοίρα, και ο άνθρωπος δοκιμάζει την πιο επικίνδυνη ισορροπία στον πλανήτη. Ένας δημόσιος δρόμος μήκους 60,7 χιλιομέτρων, γεμάτος πέτρες, φράχτες, σπίτια, στάβλους και… θάνατο. Εδώ, η μέση ταχύτητα ξεπερνά τα 220 χλμ/ώρα, με αναβάτες που περνούν ανάμεσα από τοίχους με 300+.
Ο πρώτος ήχος που ακούς δεν είναι καν κινητήρας. Είναι αναπνοή. Εκείνη η κοφτή, συνειδητή ανάσα πριν βγει ο αναβάτης στο δρόμο. Γιατί ξέρει πως ίσως να μην ξαναγυρίσει. Κάθε χρόνο, σχεδόν κάποιος δεν επιστρέφει. Το TT έχει πάνω από 260 νεκρούς από το 1907 ως σήμερα. Κι όμως, κάθε Ιούνιο, οι ίδιοι καινούργιοι τρελοί έρχονται να σταθούν στη γραμμή εκκίνησης. Όχι γιατί θέλουν δόξα. Αλλά γιατί, όπως λένε, “εκεί πάνω η ζωή έχει άλλη γεύση”.
Η διαδρομή περνά μέσα από χωριά, ανάμεσα από αυλές και φράχτες, ανεβαίνει βουνά, κατεβαίνει κοιλάδες και κόβει τη θάλασσα στα δύο. Οι κάμερες δεν προλαβαίνουν να εστιάσουν, οι θεατές νιώθουν τον αέρα να τους σπρώχνει όταν περνούν οι μοτοσικλέτες. Κι εκεί που άλλοι βλέπουν παραλογισμό, οι αναβάτες βλέπουν ελευθερία. Το TT δεν είναι αγώνας δρόμου. Είναι τελετή μύησης. Μια υπόσχεση ότι θα πατήσεις γκάζι εκεί που ο φόβος σε καλεί να σταματήσεις.
Isle of Man TT: Ο πιο θανατηφόρος αγώνας του κόσμου
Ο ήρωας του Isle of Man δεν είναι αυτός που νικά. Είναι αυτός που τελειώνει τη διαδρομή. Ο άνθρωπος που νίκησε τον φόβο, την εξάντληση, τη λογική. Από τον Joey Dunlop, που κέρδισε 26 φορές και πέθανε σε άλλον αγώνα, μέχρι τον John McGuinness και τον Peter Hickman, που συνέχισαν να σπάνε ρεκόρ με χαμόγελο — όλοι αυτοί δεν είναι αναβάτες. Είναι ιερείς μιας παράνοιας που λέγεται ταχύτητα.
Κι αν νομίζεις ότι υπερβάλλουμε, θυμήσου ότι οι αγώνες αυτοί δεν γίνονται σε πίστα. Οι θεατές κάθονται στις αυλές τους, στα πεζοδρόμια, στις σκεπές. Τα φώτα σβήνουν, η μηχανή ουρλιάζει και το σώμα του αναβάτη γίνεται προέκταση της μοτοσικλέτας. Εκεί πάνω, ανάμεσα σε μια λακκούβα και ένα γκρεμό, δεν υπάρχει “ίσως”. Υπάρχει μόνο “τώρα”.
Το Isle of Man TT είναι ο τελευταίος πραγματικός αγώνας. Όχι γιατί δεν έχει τεχνολογία, αλλά γιατί έχει ψυχή. Γιατί εκεί ο άνθρωπος δεν κρύβεται πίσω από ηλεκτρονικά. Εκεί το λάθος δεν έχει δεύτερη ευκαιρία. Εκεί το Engine Power είναι αίμα, ιδρώτας και ψυχή.
Όσο παράλογο κι αν φαίνεται, αυτή η διοργάνωση επιβιώνει γιατί υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο μέσα της. Κάτι που οι πίστες έχασαν: το δικαίωμα να ρισκάρεις για κάτι που αγαπάς. Ίσως γι’ αυτό το TT είναι ακόμα ζωντανό — γιατί οι άνθρωποι που οδηγούν εκεί δεν ψάχνουν τη δόξα, ψάχνουν τον εαυτό τους.
Κι όταν περνούν τη γραμμή του τερματισμού, οι περισσότεροι δεν πανηγυρίζουν. Κοιτάζουν ψηλά. Σαν να λένε ένα “ευχαριστώ” για την επιστροφή.
