Πριν πατήσουν στην Ανταρκτική, τα τρία M29 Weasel μιας διεθνούς αποστολής είχαν μείνει τουλάχιστον έναν μήνα με τα μηχανοστάσιά τους πλημμυρισμένα από θαλασσινό νερό. Τα ηλεκτρικά είχαν βγει εκτός λειτουργίας και οι μοχλοί είχαν κολλήσει από τη σκουριά. Το χιόνι περίμενε. Προηγούνταν μια δουλειά συνεργείου που κανείς δεν θα ήθελε να κάνει μακριά από ανταλλακτικά.
Το φορτηγό που έπρεπε να πατά ελαφρά
Η Studebaker εξέλιξε το ελαφρύ ερπυστριοφόρο φορτίου για τον αμερικανικό στρατό το 1942–43. Το Army Center of Military History δίνει βάρος περίπου 1,7 τόνων για το M29. Οι φαρδιές ερπύστριες μοίραζαν αυτό το βάρος σε μεγαλύτερη επιφάνεια από ένα ζευγάρι τροχών. Η παραγωγή του στον πόλεμο άφησε έτοιμα οχήματα όταν οι εξερευνητές αναζητούσαν μέσα για να μεταφέρουν καύσιμα, όργανα και εφόδια μέσα στον πάγο. Το Εθνικό Μουσείο της Αυστραλίας διατηρεί ένα Weasel και το συνδέει με τη μετάβαση από τα έλκηθρα με σκύλους στις μηχανοκίνητες μεταφορές.
Θαλασσινό νερό πριν από το πρώτο χιόνι
Η νορβηγοβρετανοσουηδική αποστολή του 1949–52 παρέλαβε τρία αμφίβια M29C από τον βρετανικό στρατό. Ο Charles Swithinbank, μέλος της αποστολής, κατέγραψε στο Polar Record τη διάβρωση του ταξιδιού και την επισκευή πριν από την πρώτη χρήση. Στη συνέχεια τα οχήματα δούλεψαν με λίγες επισκευές. Οι περισσότερες μεταγενέστερες αντικαταστάσεις οφείλονταν, κατά την καταγραφή του, στη φυσιολογική φθορά.
Η μαρτυρία του Swithinbank εξηγεί γιατί το Weasel απέκτησε δεύτερη ζωή. Πριν από το πρώτο δρομολόγιο στο χιόνι χρειάστηκε ανθρώπους που μπορούσαν να το ξαναφέρουν σε λειτουργία. Ύστερα το μέτρο της επιτυχίας ήταν απλό. Τα εφόδια έφταναν.
U.S. Army Center of Military History, το έκθεμα M29 · Η καταγραφή του Swithinbank στο Polar Record · Εθνικό Μουσείο Αυστραλίας
Εξώφυλλο · M29 Weasel στην Αλάσκα το 1950, πάνω στη ράμπα του Goldie. Harley D. Nygren / NOAA · Κοινό κτήμα. Περικοπή και γραφιστική σύνθεση ENGINE POWER.
