οδηγική παιδεία: Γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε οδηγική παιδεία και πώς μπορούμε να τη χτίσουμε από την αρχή. Ένα άρθρο-καθρέφτης από το Engine Power. Η Ελλάδα είναι η χώρα όπου το φανάρι είναι “πρόταση”, το στοπ “συμβουλή” και η διάβαση πεζών “στολίδι στο πεζοδρόμιο”. Εδώ το κορνάρισμα είναι διάλεκτος, το διπλοπαρκάρισμα πολιτιστικό στοιχείο, και το “φίλε, πού πας;” μέρος του πρωινού ρεπερτορίου. Αν υπήρχε Ολυμπιακό άθλημα για δημιουργική παραβίαση κανόνων, θα ήμασταν διαχρονικοί πρωταθλητές.
Αλλά γιατί είμαστε έτσι; Και κυρίως, γιατί παραμένουμε έτσι;
Η απάντηση δεν είναι μόνο στο τιμόνι, αλλά στο μυαλό. Η έλλειψη οδηγικής παιδείας δεν είναι πρόβλημα της στιγμής είναι κουλτούρα. Μαθαίνουμε να οδηγούμε όχι από δάσκαλο, αλλά από τον πατέρα μας που μας λέει “έλα μωρέ, όλοι έτσι κάνουν”. Η συμπεριφορά στον δρόμο αντικατοπτρίζει τη νοοτροπία μας στην κοινωνία: αν δεν σέβεσαι τον χώρο του άλλου, δεν σέβεσαι ούτε τη λωρίδα του.
Η εκπαίδευση οδήγησης στην Ελλάδα παραμένει ξεπερασμένη. Τα μαθήματα γίνονται απλώς για να “περάσουμε”, όχι για να μάθουμε. Δεν διδάσκεται η συμπεριφορά, η πρόβλεψη, η ψυχραιμία. Κανείς δεν μαθαίνει πώς να αντιδράσει όταν ο δρόμος γλιστρά, όταν το παιδί τρέχει στο πεζοδρόμιο, όταν ένα φορτηγό “κόβει” στο φανάρι. Μαθαίνουμε απλώς να παίρνουμε δίπλωμα όχι να οδηγούμε.
Και ύστερα απορούμε γιατί τα στατιστικά τροχαίων στην Ελλάδα παραμένουν θλιβερά. Περισσότεροι από 600 νεκροί τον χρόνο δεν είναι αριθμός· είναι 600 ανθρώπινες ιστορίες που χάθηκαν για ένα “έλα μωρέ”.
οδηγική παιδεία : Η λύση δεν είναι μόνο τα πρόστιμα είναι η αλλαγή νοοτροπίας. Οδηγική παιδεία σημαίνει σεβασμός. Σημαίνει να καταλαβαίνεις ότι πίσω από το τιμόνι του άλλου υπάρχει άνθρωπος, όχι εμπόδιο. Να συνειδητοποιείς ότι ο δρόμος είναι κοινός, όχι προσωπικό σου πεδίο εξουσίας.
Η Ευρώπη μάς δείχνει τον δρόμο εδώ και δεκαετίες. Εκεί, η εκπαίδευση οδήγησης περιλαμβάνει πρακτική σε συνθήκες βροχής, σε νύχτα, σε έκτακτο φρενάρισμα. Στην Ελλάδα, ο “έλεγχος πανικού” είναι η στιγμή που πέφτει η στάθμη στο ρεζερβουάρ.
Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, πρέπει να αρχίσουμε από τα παιδιά. Να μπει η κυκλοφοριακή αγωγή στα σχολεία, όχι σαν βαρετό μάθημα, αλλά σαν εμπειρία. Να βλέπουν, να μαθαίνουν, να σέβονται. Γιατί η παιδεία δεν ξεκινά στο ΚΤΕΟ ξεκινά στο δημοτικό.
Και μέχρι τότε; Ας αρχίσουμε από τα βασικά: ας φορέσουμε ζώνη. Ας μη μιλάμε στο κινητό. Ας μην κορνάρουμε στον πεζό που διασχίζει. Γιατί η αλλαγή δεν έρχεται με νόμους, αλλά με παράδειγμα.
Η Ελλάδα μπορεί να αλλάξει οδηγικά, αλλά όχι με πρόστιμα με συνείδηση. Και ίσως, μια μέρα, να σταματήσουμε να οδηγούμε σαν “μάγκες” και να αρχίσουμε να οδηγούμε σαν άνθρωποι.
Στο Engine Power ο κινητήρας της επικαιρότητας δεν σβήνει ποτέ, μείνετε στην τροχιά μας για κάθε στροφή, προσπέραση και έκρηξη αδρεναλίνης στον κόσμο της μηχανοκίνησης!
