Τα ρεκόρ του μηχανοκίνητου αθλητισμού που δεν θα ξεπεραστούν ποτέ: Όχι απλώς ρεκόρ, αλλά ακίνητοι θρύλοι. Εκείνα τα επιτεύγματα που δεν ανήκουν σε οδηγούς ή ομάδες, αλλά σε ολόκληρες εποχές. Ρεκόρ που δε θα “σπάσουν” όχι επειδή δεν υπάρχουν γρήγοροι οδηγοί αλλά επειδή ο κόσμος της μηχανοκίνησης έχει αλλάξει τόσο πολύ, που οι συνθήκες για να τα δημιουργήσεις… δεν υπάρχουν πια.
Ένα από τα πιο “αθάνατα” ρεκόρ είναι αυτό του John Surtees, ο μοναδικός άνθρωπος που έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής και σε μοτοσυκλέτες και στη Formula 1. Σήμερα αυτό δεν γίνεται. Οι εποχές έχουν εξειδικευθεί τόσο πολύ που δεν μπορείς να είσαι κορυφή σε δύο διαφορετικά σύμπαντα. Ο Surtees δεν έχει διάδοχο και λογικά δεν θα αποκτήσει ποτέ. Ήταν προϊόν μιας εποχής όπου το ταλέντο περνούσε από δυο τροχούς στους τέσσερις, χωρίς να το σταματά καμία αεροδυναμική, κανένα budget cap, κανένα συμβόλαιο δεκαετίας.
Αν κοιτάξεις την ωμή φυσική, υπάρχει ένα ρεκόρ τόσο ακραίο που μοιάζει με ανέκδοτο: το Isle of Man TT, ένα event με πάνω από 260 θανάτους στην ιστορία του. Αυτός ο αριθμός δεν είναι “ρεκόρ”. Είναι θρίλερ. Και είναι εγγυημένο πως κανένα σύγχρονο πρωτάθλημα δεν θα τον προσεγγίσει ξανά γιατί κανένα οργανωμένο άθλημα δεν θα επιτρέψει ξανά τέτοιου επιπέδου ρίσκο. Εκεί που σήμερα υπάρχει Halo και HANS, τότε υπήρχε μόνο ψυχή και τρέλα.
Τα ρεκόρ του μηχανοκίνητου αθλητισμού
Στην Formula 1, ένα ρεκόρ που δεν θα δούμε ποτέ να επαναλαμβάνεται είναι η κυριαρχία του Schumacher σε διάρκεια. Όχι απαραίτητα ο αριθμός των τίτλων ή των νικών αυτά κάποιος ίσως τα αγγίξει. Αλλά το είδος της κυριαρχίας… μια ομάδα να φτιάχνει τετραετή–πενταετή δυναστεία χωρίς περιορισμούς στο development, χωρίς budget cap, χωρίς παγκόσμια standardization. Εκείνη η Ferrari του ’00 ήταν προϊόν εποχής. Σήμερα το σύστημα έχει “φρένο ασφαλείας”. Δεν θα ξαναδούμε τέτοιο μονοπώλιο.
Στο MotoGP υπάρχει ένα ρεκόρ που είναι σχεδόν μεταφυσικό: ο Agostini και οι 122 νίκες του συνολικά, αλλά κυρίως ο συνδυασμός πολλαπλών κατηγοριών την ίδια χρονιά. Τότε κάποιος μπορούσε να τρέξει 350άρι και 500άρι την ίδια μέρα. Σήμερα ούτε στα όνειρα. Τα πρωτοκόλλα ασφαλείας, τα format, τα logistics και η εξέλιξη των μοτοσυκλετών έχουν εξαφανίσει τέτοιες δυνατότητες. Αυτό δηλαδή που κάποτε ήταν “αγωνιστική καθημερινότητα”, σήμερα μοιάζει με αστικό μύθο.
Τα ρεκόρ του μηχανοκίνητου αθλητισμού που δεν θα ξεπεραστούν ποτέ : Ένα άλλο ρεκόρ που ανήκει στο παρελθόν είναι οι ταχύτητες των Group B ράλλυ αυτοκινήτων σε δημόσιους δρόμους. Αυτά τα θηρία πήγαιναν με 180 και 200 χιλιόμετρα την ώρα σε διαδρομές που σήμερα δεν θα περνούσε ούτε μηχανάκι. Η ταχύτητά τους σε μικτές επιφάνειες δεν θα ξαναεπιτραπεί ποτέ. Η FIA δεν θα αφήσει ξανά ένα άθλημα να φτάσει τόσο κοντά στην παράνοια. Είναι ρεκόρ “εποχής”, όχι οδηγών.
Διάβασε ακόμη: Ο ύμνος του Motor Festival γράφεται στα 13 χρόνια ιστορίας (VIDEOCLIP)
Στο Dakar υπάρχει κάτι ακόμη πιο σκληρό: η δεκατετράκις κατάκτηση του Stéphane Peterhansel. Έξι τίτλοι σε μοτοσυκλέτες και οκτώ σε αυτοκίνητα. Δεν είναι ανθρώπινο αυτό. Είναι μαραθώνιοι ζωής. Και δεν θα το δούμε ξανά για έναν απλό λόγο: σήμερα το επίπεδο ανταγωνισμού, η εξειδίκευση, η τεχνολογία και η αξιοπιστία των κατηγοριών είναι τόσο διαφορετικά που το να είσαι κορυφή σε δύο αγώνες πόσο μάλλον να κάνεις κυριαρχία είναι σχεδόν αδύνατο.
Και ίσως το πιο αθάνατο ρεκόρ όλων: το Pikes Peak του Ari Vatanen το 1988, η “ανέγγιχτη” ανάβαση που κατέγραψε η Peugeot στο Climb Dance. Όχι γιατί κάποιος δεν θα κάνει καλύτερο χρόνο η πίστα έχει ασφαλτοστρωθεί και δεν είναι η ίδια. Αλλά γιατί το ρεκόρ αφορά μια συνθήκη που δεν υπάρχει πια. Ένας άνθρωπος, ένα τέρας, χώμα, άνεμος, χιλιάδες μέτρα ύψος, γκρεμοί χωρίς μπαριέρες. Δεν υπάρχει άλλος κόσμος που να επιτρέψει κάτι τέτοιο.
Αυτό που τα ενώνει όλα; Όλα αυτά τα ρεκόρ είναι “ανθρώπινα”, όχι αριθμητικά. Ρεκόρ που δεν σπάνε γιατί ο κόσμος άλλαξε. Η τεχνολογία ωρίμασε, οι κανόνες σκλήρυναν, η ασφάλεια έγινε προτεραιότητα. Κι έτσι, κάτι που κάποτε ήταν πιθανό έστω μέσα στην παράνοια σήμερα είναι απαγορευτικό.
