To 1998 οι αγώνες endurance δεν είχαν ακόμη την αίγλη που έχουν σήμερα. Η Audi δεν είχε ακόμη “επιτεθεί” με τα ντιζελοκίνητά της μέχρι το 2000. Η Mercedes, η Mclaren και η Porsche είχαν να κάνουν με πλατιές, χαμηλές, μεσαίου μεγέθους μηχανές. Αλλά ο Dr. Don Panoz ήταν γωστό πως δεν ακολουθούσε το ρεύμα. Δοκίμασε κάτι καινούργιο και παρ’ όλο που δεν λειτούργησε τότε, αποδείχτηκε αργότερα πως
ήταν το μέλλον του WEC.
Εκείνη την εποχή η υβριδική τεχνολογία ήταν κάθε άλλο παρά
δημοφιλής. Τα μόνα υβριδικά αυτοκίνητα στην αγορά ήταν τα
αυθεντικά Toyota Prius και τα περιορισμένης κυκλοφορίας Audi A4 duo. Για να φτιάξει ένα αυτοκίνητο με ηλεκτρική προώθηση και να είναι ανταγωνιστικό, ο Panoz δεν μπορούσε να αποτανθεί σε μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία. Βρήκε συμπαράσταση στην Zytek Motorsport, που είχαν τα αναγκαία εφόδια, όπως ηλεκτροκίνηση και τρέλα για ταχύτητα, για να υλοποιήσουν την τρελή του ιδέα.
Το αποτέλεσμα ήταν μια εκδοχή του Esperante GTR -1 του Dr.
Panoz, που μπορούσε να δώσει ισχύ στην εξάλιτρη V8 μηχανή του από ηλεκτρικό κινητήρα στον πίσω άξονα για να βοηθήσει στην επιτάχυνση. Χρησιμοποιήθηκε ανανεώσιμη πέδιση για τη φόρτωση των ειδικής παραγγελίας κυλινδρικών μπαταριών, οι οποίες ζύγιζαν περίπου 160 kg. Το αποτέλεσμα ήταν ένα αυτοκίνητο που δεν θα έχανε χρόνο για να ανανεώσει τα καύσιμά του αποθηκεύοντας και
επαναχρησιμοποιώντας την ενέργεια πέδισης, η οπόια μέχρι τότε πήγαινε στράφι απ’ ότι άλλο κυκλοφορούσε στην αγορά.
Ο Panoz ήταν ενθουσιασμένος με το αμάξι. Το ονόμασε “Sparky” ( παρόλο που η αρχική του ονομασία ήταν Esperante GTR-1 Q9 Hybrid) και το κάλυψε με την δική του ιριδίζουσα μπογιά για να δείξει σε όλους πόσο ιδιαίτερο αυτοκίνητο ήταν. Βέβαια πέρασε κάμποσος καιρός μέχρι να φανούν οι δυνατότητές του.
Το όχημα πήγε να προκριθεί για το Le Mans το 1998 αλλά δεν τα πήγε καλά. Δεν ανανεωνόταν η μπαταρία στις κοφτέςς στροφές και κουβαλούσε άχρηστο βάρος πράγμα που το έκανε πολύ αργό. Τελικά πέρασε στο Petit Le Mans μοστράρωντας στο ευρύ κοινό την απίστευτη δύναμη της υβριδικής ενέργειας και τη θέση που της αξίζει στους αγώνες endurance.
Από τότε η υβριδική τεχνολογία έχει απογειωθεί και στο αγοραστικό και στο αγωνιστικό πλαίσο. Παρόλο που αγνόησαν τον καλό Γιατρό το 1998 ήρθε η στιγμή να εκτιμήσουν και με το παραπάνω την εισφορά του στο χώρο του αγωνιστικού αυτοκινήτου.
