Από τον Τάμεση, το HMS Belfast φαίνεται σαν μόνιμο κομμάτι της όχθης. Κάτω από την ίσαλο γραμμή του, στο μηχανοστάσιο, οι διάδρομοι στενεύουν ανάμεσα σε σωλήνες και όργανα. Εκεί δούλευαν άνθρωποι που μπορούσαν να περάσουν μια βάρδια χωρίς να βλέπουν καθόλου τη θάλασσα. Στις αρκτικές νηοπομπές, η θάλασσα συνέχιζε να καθορίζει κάθε βάρδια.
Τρία χρόνια πριν ξαναβγεί στη θάλασσα
Το βρετανικό καταδρομικό καθελκύστηκε το 1938 και εντάχθηκε στο Βασιλικό Ναυτικό τον Αύγουστο του 1939. Τον Νοέμβριο χτύπησε σε μαγνητική νάρκη. Οι ζημιές το κράτησαν εκτός υπηρεσίας περίπου τρία χρόνια. Το 1942 επέστρεψε με επισκευές και εκσυγχρονισμό, σε μια φάση που τα εμπορικά πλοία των νηοπομπών μετέφεραν εφόδια στα σοβιετικά λιμάνια.
Για όσους δούλευαν στο μηχανοστάσιο, ο κυματισμός γινόταν αισθητός από την κίνηση του σκάφους και από την ανάγκη να κρατήσουν τις μηχανές διαθέσιμες. Το μουσείο περιγράφει πλήρωμα περίπου 950 ανθρώπων. Μια μικρή κοινότητα έπρεπε να κοιμάται, να τρώει και να συνεχίζει τη δουλειά της μέσα στο ίδιο ατσάλινο κέλυφος.
Η δεύτερη ζωή του πλοίου
Μετά την Αρκτική, το Belfast βρέθηκε στη Νορμανδία το 1944 και αργότερα στην Κορέα. Το Belfast Trust ανέλαβε να το διατηρήσει το 1971. Άνοιξε στο κοινό στις 21 Οκτωβρίου εκείνης της χρονιάς, ανάμεσα στο London Bridge και το Tower Bridge. Τα Imperial War Museums ανέλαβαν το πλοίο το 1978. Σήμερα ο επισκέπτης μπορεί να περάσει από τον ορίζοντα της γέφυρας στους στενούς διαδρόμους κάτω από το νερό μέσα στην ίδια επίσκεψη.
Ιστορικό και εκθέματα HMS Belfast από τα Imperial War Museums · Διάβασε επίσης για το Cutty Sark
Εξώφυλλο · Το HMS Belfast ως μουσείο στον Τάμεση, 2010. Maryc · CC BY 3.0. Περικοπή και γραφιστική σύνθεση ENGINE POWER.
