Ο Γιώργος Γαϊτάνης έφυγε από τη ζωή στις 25 Οκτωβρίου 2026. Μαζί του χάνεται ένας από τους ανθρώπους που έδωσαν πρόσωπο και μνήμη στους ελληνικούς αγώνες: ο φωτογράφος που στεκόταν έξω από το αγωνιστικό, αλλά βρισκόταν βαθιά μέσα στην ιστορία του.
Ο δικός μας αποχαιρετισμός έρχεται με καθυστέρηση. Την αναγνωρίζουμε. Σήμερα, στο ENGINE POWER, θέλουμε να του αφιερώσουμε τον χώρο που αξίζει σε έναν συνάδελφο του οποίου η δουλειά έμενε μπροστά στα μάτια μας, ακόμη κι όταν το δικό του όνομα περνούσε στα μικρά γράμματα κάτω από μια εικόνα.
Υπάρχουν άνθρωποι που τους θυμόμαστε να περνούν με ένα αυτοκίνητο μπροστά μας. Κι υπάρχουν εκείνοι που μας έδωσαν τη δυνατότητα να ξαναδούμε αυτό το πέρασμα ύστερα από χρόνια. Να αναγνωρίσουμε ένα πρόσωπο, να θυμηθούμε μια διαδρομή, να πούμε: «Ήμουν κι εγώ εκεί». Ο Γιώργος ήταν ένας από αυτούς.
Γιώργος Γαϊτάνης: Μια ζωή με τον φακό δίπλα στους αγώνες
Ράλι, αναβάσεις, σιρκουί. Η παρουσία του απλωνόταν σε διαφορετικές πλευρές του ελληνικού μηχανοκίνητου αθλητισμού. Στον αποχαιρετισμό του Motori, οι συνάδελφοί του στάθηκαν στο χαρακτηριστικό χαμόγελο και στον καλό λόγο που είχε για τους ανθρώπους γύρω του. Μαζί με τις φωτογραφίες, αυτές οι μικρές, καθημερινές συμπεριφορές είναι που μένουν όταν κάποιος λείψει.
Η αγωνιστική φωτογραφία απαιτεί να φτάσεις πριν από τη στιγμή που όλοι περιμένουν. Να διαλέξεις θέση, να διαβάσεις το φως, να προβλέψεις το πέρασμα. Ο οδηγός έχει τη δική του προσπάθεια μέσα στο αυτοκίνητο. Ο φωτογράφος πρέπει να τη διακρίνει σε ένα κλάσμα του δευτερολέπτου και να την παραδώσει σε όσους δεν βρέθηκαν εκεί.
Έτσι αποκτούν εικόνα η αγωνία, η προσήλωση, η χαρά. Έτσι μια προσπάθεια που ίσως δεν χώρεσε στην πρώτη γραμμή των αποτελεσμάτων βρίσκει τον δικό της χώρο. Μια καλή φωτογραφία μάς κάνει να προσέξουμε τον άνθρωπο που διαφορετικά μπορεί να προσπερνούσαμε.
Το Ακρόπολις του 2004 που διάλεξε να θυμάται
Σε αφιέρωμα του Κώστα Στεφανή στο TractioN για τους Έλληνες φωτογράφους του Ράλλυ Ακρόπολις, ο Γιώργος Γαϊτάνης είχε επιλέξει μια εικόνα από τον αγώνα του 2004. Μια οικογένεια είχε περάσει τη νύχτα σε σκηνή στην ελληνική ύπαιθρο. Ο πατέρας κρατούσε το μικρό παιδί στην αγκαλιά και μπροστά τους προσγειωνόταν ένα ελικόπτερο.
Στο συγκεκριμένο κάδρο δεν πρωταγωνιστεί κάποιο αγωνιστικό αυτοκίνητο. Πρωταγωνιστούν οι θεατές. Η αναμονή τους, η εξόρμηση, το παιδί που βλέπει κάτι συναρπαστικό. Είναι μια φωτογραφία για όσα συμβαίνουν γύρω από τη διαδρομή και κάνουν έναν αγώνα κομμάτι της ζωής μας.
Μέσα στην ίδια προσωπική μαρτυρία, θυμόταν τις πρώτες ασπρόμαυρες εικόνες κοντά στον Φώτη Φλώρο και τη χαρά των Ελλήνων αγωνιζομένων που έφταναν στον τερματισμό με περιορισμένα μέσα. Έγραφε: «Εμείς οι φωτογράφοι των αγώνων αυτοκινήτου δεν είμαστε για να γράφουμε». Κι όμως, η εικόνα που διάλεξε έλεγε ήδη τόσα.
Γιώργος Γαϊτάνης: Ήταν παντού
Στις ειδικές του Ακρόπολις και δίπλα στα ιστορικά αυτοκίνητα. Στη σκόνη, στην άσφαλτο, σε μια εκδήλωση drift, μπροστά σε μια αψίδα τερματισμού. Το υλικό που συγκεντρώνουμε εδώ δείχνει πόσο πλατιά ήταν η σχέση του Γιώργου με τον ελληνικό μηχανοκίνητο αθλητισμό. Δεν περίμενε μόνο τη μεγάλη διοργάνωση και το διάσημο όνομα για να σηκώσει τη μηχανή.
Στο κολάζ συναντιούνται διαφορετικές όψεις αυτού του κόσμου: το Χειμερινό Ράλλυ ΦΙΛΠΑ, τα 70 χρόνια του Ακρόπολις, μια γιορτή τερματισμού κάτω από τον Ιερό Βράχο, αγωνιστικά μέσα στα νερά, η ένταση μιας υπερειδικής, η χαρά στο βάθρο. Ανάμεσά τους, ο ίδιος ο Γιώργος: με τη μηχανή στο χέρι, με φωτογραφικό γιλέκο, δίπλα σε συναδέλφους, περιμένοντας το επόμενο πέρασμα.
«Ήταν παντού» δεν σημαίνει μόνο ότι κάλυπτε πολλές εκδηλώσεις. Σημαίνει πως η παρουσία του είχε γίνει γνώριμη. Σήμαινε ότι κάποιος θα κρατούσε τη στιγμή και θα την έδινε πίσω στους ανθρώπους της. Τον πανηγυρισμό του πληρώματος, το βλέμμα πριν από την προσπάθεια, το αυτοκίνητο που πέρασε τόσο γρήγορα ώστε το μάτι πρόλαβε μόνο ένα χρώμα.
Αυτή είναι η προσφορά που θέλουμε να τιμήσουμε. Την επιμονή να βρίσκεται εκεί και την ευαισθησία να βλέπει κάτι που άξιζε να μείνει. Οι αγώνες χρειάζονται εκείνους που τρέχουν. Η μνήμη τους χρειάζεται και εκείνους που στέκονται με έναν φακό απέναντί τους.
Το όνομα κάτω από την εικόνα αξίζει να μένει
Στα αγωνιστικά αφιερώματα αναζητούμε συνήθως τον νικητή, το αυτοκίνητο, τον χρόνο. Σήμερα αξίζει να σταθούμε για λίγο και στην υπογραφή κάτω από τη φωτογραφία. Πίσω της υπάρχουν δουλειά, διαδρομές, επιμονή και η προσωπική ματιά ενός ανθρώπου.
Η καλύτερη τιμή στον Γιώργο Γαϊτάνη είναι να κοιτάμε το έργο του με προσοχή. Να λέμε ποιος το δημιούργησε. Να φυλάσσονται οι φωτογραφίες μαζί με τις πληροφορίες τους, ώστε οι νεότεροι να μπορούν να καταλάβουν ποιοι ήταν εκεί, τι συνέβαινε και γιατί άξιζε να μείνει στη μνήμη.
Για εκείνον που έζησε τον αγώνα, μια φωτογραφία μπορεί να ανοίξει ολόκληρη συζήτηση: τη στροφή όπου περίμενε, την παρέα, τη σκόνη στα ρούχα, τη χαρά της επιστροφής. Για εκείνον που δεν ήταν παρών, γίνεται η πρώτη γνωριμία με έναν κόσμο που πέρασε. Αυτή η συνάντηση δύο γενεών μέσα σε μια εικόνα είναι πολύτιμη παρακαταθήκη.
Ο αποχαιρετισμός στον συνάδελφο
Η εξόδιος ακολουθία είχε οριστεί για την Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2026, στις 11:00, στον ναό του Αγίου Ισιδώρου στο Β΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Το ENGINE POWER εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήριά του στη σύζυγό του Αλεξάνδρα, στις κόρες του Έλενα και Αγγελική και σε όλους τους ανθρώπους του.
Στην επόμενη παλιά φωτογραφία που θα μας κάνει να σταματήσουμε το ξεφύλλισμα, ας κοιτάξουμε και την υπογραφή. Μπορεί να είναι η δική του. Και τότε, για λίγες στιγμές, ένας αγώνας που έχει τελειώσει θα ξαναρχίσει μέσα μας.
Καλό ταξίδι, Γιώργο. Σε ευχαριστούμε για όσα μας έδειξες. Και για όσα, χάρη σε σένα, θα μπορούμε ακόμη να θυμόμαστε.
Συνθέσεις: ENGINE POWER. Οι αρχικές φωτογραφίες του έργου του Γιώργου Γαϊτάνη στο κολάζ διατηρούν τις υπογραφές και πιστώσεις τους.
