Ο Allan McNish κέρδισε το Le Mans με τρεις διαφορετικές γενιές αγωνιστικών. Το 1998 ήταν η Porsche 911 GT1. Το 2008 ένα Audi R10 TDI, απέναντι στα γρήγορα Peugeot. Το 2013 ένα υβριδικό Audi R18 e-tron quattro, στην ίδια σεζόν που του χάρισε τον παγκόσμιο τίτλο αντοχής. Ο άνθρωπος μέσα στο κόκπιτ έμεινε ο ίδιος. Οι απαιτήσεις γύρω του άλλαξαν σχεδόν όσο άλλαξε και ολόκληρος ο αγώνας.
Από το καρτ στην πρώτη δοκιμασία των 24 ωρών
Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ο νεαρός Σκωτσέζος άρχισε από τα καρτ. Ακολούθησαν οι φόρμουλες, η διαδρομή που οδηγούσε προς τη Formula 1. Το πρώτο του Le Mans ήρθε το 1997 με την Porsche 911 GT1 της Roock Racing, δίπλα στους Stéphane Ortelli και Karl Wendlinger. Τερμάτισαν εικοστοί γενικής. Η επόμενη συμμετοχή του θα άλλαζε το βάρος που είχε το όνομά του στους αγώνες αντοχής.
Το 1998 ο Ortelli ήταν πάλι εκεί. Μαζί τους ο Laurent Aiello. Η Porsche με το Νο 26 πήρε τη γενική νίκη και ο McNish έμαθε από νωρίς πόσο παράξενη είναι η δόξα στο Le Mans: το όνομά σου γράφεται με μεγάλα γράμματα, αλλά στο βάθρο έχει χώρο για άλλα δύο. Η αξία του πληρώματος φαίνεται στις ώρες που κανείς μόνος του δεν μπορεί να καλύψει, όταν ο ένας παραδίδει στον άλλον ένα αυτοκίνητο με φθορά, κίνηση γύρω του και έναν αγώνα που συνεχίζεται.
Το πέρασμα της Formula 1 και η επιστροφή στην αντοχή
Το 1999 μπήκε στην Toyota GT-One με τους Thierry Boutsen και Ralf Kelleners. Η κατάταξη του ACO γράφει 33η θέση γενικής. Έναν χρόνο αργότερα, με το Audi R8 Νο 9 και πάλι μαζί με τους Ortelli και Aiello, τερμάτισε δεύτερος στο Le Mans. Την ίδια χρονιά πήρε το πρώτο του πρωτάθλημα στην American Le Mans Series. Είχε βρει μια κατηγορία όπου μετρούσε εξίσου η ταχύτητά του και η ικανότητά του να βοηθά τους μηχανικούς να εξελίσσουν ένα αυτοκίνητο για πολλούς διαφορετικούς οδηγούς και συνθήκες.
Η Formula 1 παρέμενε κομμάτι της πορείας του. Το 2002 αγωνίστηκε με την Toyota στην πρώτη σεζόν της ομάδας. Το κεφάλαιο των μονοθεσίων είχε περιλάβει δοκιμές και αγώνες, όμως οι μεγάλες επιτυχίες περίμεναν ξανά στα πρωτότυπα. Γύρισε στο Le Mans το 2004, πέμπτος με τους Frank Biela και Pierre Kaffer. Το 2005 ανέβηκε τρίτος με τους Biela και Emanuele Pirro. Μια επιστροφή που πήρε χρόνο ώσπου να φτάσει ξανά στην κορυφή.
Το 2008 το Audi χρειαζόταν ολόκληρη τη νύχτα
Στην Αμερική πήρε δύο ακόμη τίτλους ALMS, το 2006 και το 2007, με το πετρελαιοκίνητο R10 TDI. Στο Le Mans το 2008 οι McNish, Dindo Capello και Tom Kristensen είχαν απέναντί τους την Peugeot. Οι γαλλικές 908 έδειχναν το πλεονέκτημά τους στην ταχύτητα. Οι αλλαγές του καιρού έδωσαν άλλες ευκαιρίες στο Νο 2 της Audi. Εκεί η διαφορά χτιζόταν με αποφάσεις για τα ελαστικά, με το πότε έμπαινες στα pits και με κάθε καθαρό πέρασμα μέσα στην κίνηση.
Η δεύτερη νίκη ήρθε δέκα χρόνια μετά την πρώτη. Στην Porsche, ο McNish είχε κερδίσει στην αυγή της καριέρας του στην αντοχή. Στο Audi είχε ήδη περάσει χρόνια δοκιμάζοντας διαφορετικές γενιές πρωτοτύπων. Όταν ο κατασκευαστής πέρασε από το R8 στο R10 TDI και αργότερα στα R15 και R18, άλλαζαν η απόκριση, η αίσθηση στο φρενάρισμα και οι απαιτήσεις της κίνησης μέσα σε μικτές κατηγορίες. Η δουλειά του ήταν να μεταφράζει την αίσθηση του αυτοκινήτου σε πληροφορία που μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο επόμενος οδηγός.
Το 2011 και η δύσκολη επιστροφή
Η στήλη των αποτελεσμάτων του 2011 κρύβει μια από τις δύσκολες μέρες της διαδρομής του. Το Audi Νο 3 των McNish, Capello και Kristensen έμεινε εκτός διεκδίκησης μετά το σοβαρό ατύχημα του Σκωτσέζου στην αρχή του αγώνα. Ο McNish βγήκε από το αυτοκίνητο. Η επιστροφή στον ίδιο αγώνα το 2012 έφερε δεύτερη θέση με το ίδιο πλήρωμα, με το υβριδικό R18 e-tron quattro Νο 2. Ήταν μια καθαρή αγωνιστική απάντηση, με έναν ολόκληρο αγώνα να χωρίζει εκείνες τις δύο εγγραφές στην ιστορία του ACO.
Ο Allan McNish κλείνει τον κύκλο στην κορυφή
Το 2013 δίπλα στον Kristensen ήρθε ο Loïc Duval. Το Νο 2 κέρδισε το Le Mans και το πλήρωμα εξασφάλισε τον τίτλο οδηγών του FIA WEC στη Σαγκάη. Ήταν το πρώτο παγκόσμιο πρωτάθλημα του McNish. Η νίκη του Ιουνίου είχε ανταμείψει 24 ώρες δουλειάς. Ο τίτλος επισφράγισε τη διάρκεια μιας σεζόν.
Τον Δεκέμβριο ανακοίνωσε ότι θα αποχωρούσε από την ενεργό δράση στα LMP1. Μόλις είχε ολοκληρώσει τη χρονιά που συμπύκνωσε όλη την εμπειρία του και επέλεξε ο ίδιος το σημείο του τερματισμού. Ο απολογισμός του στο Le Mans ήταν 14 συμμετοχές, τρεις νίκες και εννέα βάθρα. Στο Sebring είχε τέσσερις νίκες γενικής και στην ALMS τρία πρωταθλήματα. Η Audi υπογράμμισε στην ανακοίνωση της αποχώρησης τη συμβολή του στην εξέλιξη των αγωνιστικών και στον τρόπο που δούλευε με την ομάδα. Παρέμεινε συνδεδεμένος με τον μηχανοκίνητο αθλητισμό και μετά το τελευταίο του αγωνιστικό stint.
Ο πιο αποκαλυπτικός αριθμός είναι ίσως το εννέα. Χώρεσε μέσα του τις τρεις μεγάλες νίκες και άλλους έξι αγώνες στους οποίους ο McNish χρειάστηκε να παραδώσει το αυτοκίνητο, να το ξαναπάρει και να βρει ρυθμό με ό,τι είχε απομείνει από την προηγούμενη βάρδια. Στο Le Mans, αυτή η τέχνη είναι που σε ξαναφέρνει στο βάθρο όταν το αυτοκίνητο, ο καιρός και οι αντίπαλοι έχουν αλλάξει.
Διάβασε επίσης Τα αποτελέσματα του WEC στη Monza · Η τελική βαθμολογία WEC 2026
Τεκμηρίωση: ACO, πλήρες ιστορικό στο Le Mans · FIA WEC και Audi Sport, απολογισμός σταδιοδρομίας.
Εξώφυλλο: David Merrett (CC BY 2.0) και Ank Kumar (CC BY-SA 4.0). Επεξεργασία ENGINE POWER, CC BY-SA 4.0.
.jpg){kind=link}
.jpg){kind=link}