Δύο φορές σταμάτησε η εξέλιξη της Honda RC45. Η μοτοσυκλέτα που θα έφερνε τον John Kocinski στον τίτλο του WorldSBK το 1997 έπρεπε πρώτα να επιβιώσει από κάτι πολύ λιγότερο θεαματικό από μια μονομαχία στη Monza: τεχνικά προβλήματα και ασφυκτικούς περιορισμούς κόστους. Το παραδέχεται η ίδια η Honda στο ιστορικό της αρχείο. Πριν διεκδικήσει κύπελλα, η RC45 έπρεπε να κερδίσει το δικαίωμα να υπάρξει.
Αυτό δίνει άλλη γεύση στα γράμματα πάνω στην ουρά της. Πίσω από το κόκκινο, το λευκό και το μπλε υπήρχε ένα πρόγραμμα που ζορίστηκε, ένας μηχανικός που επέμεινε και μια αγωνιστική αποστολή που δεν είχε χώρο για αδιαφορία. Η Honda είχε κερδίσει τους πρώτους δύο τίτλους αναβατών του WorldSBK, το 1988 και το 1989, με τον Fred Merkel. Στη δεκαετία του 1990, όμως, η κορυφή είχε περάσει σε άλλα χέρια.
Honda RC45: Ένα εισιτήριο από τον δρόμο για την πίστα
Η RC45 παρουσιάστηκε το 1994 ως μοτοσυκλέτα ομολογκασιόν για το Superbike. Ο όρος έχει πρακτική σημασία: η αγωνιστική προσπάθεια στηριζόταν σε ένα μοντέλο παραγωγής που έδινε τη βάση για την έκδοση της πίστας. Γι’ αυτό η φωτογραφία εξωφύλλου δείχνει την έκδοση δρόμου, με καθρέφτες και φώτα. Η αποστολή της είχε ήδη γραφτεί πριν αφαιρεθούν.
Η προκάτοχος RC30 είχε δημιουργήσει ένα βαρύ όνομα. Η RC45 έφερε το όνομα RVF, δεμένο με τις εργοστασιακές αγωνιστικές Honda, και έναν V4 που αξιοποιούσε εμπειρία τόσο από την RVF750 όσο και από την εξωτική NR. Η Honda δεν αρκέστηκε σε ένα καινούργιο κοστούμι. Άλλαξε τη βασική γεωμετρία διαμέτρου και διαδρομής του κινητήρα, η οποία στην οικογένεια αυτή είχε μείνει σταθερή από τη VF750 του 1982.
Η μικρότερη διαδρομή στόχευε σε πιο συμπαγή κινητήρα και μεγαλύτερες αγωνιστικές δυνατότητες. Παράλληλα, η θέση του μέσα στο πλαίσιο επανεξετάστηκε. Σε μια αγωνιστική μοτοσυκλέτα, το πού βρίσκεται η μάζα επηρεάζει όσα ζητά ο αναβάτης από το σύνολο. Ο κινητήρας έπρεπε να χωρέσει σωστά στη μοτοσυκλέτα, όχι απλώς να δείξει έναν καλό αριθμό στο δυναμόμετρο.
Τιτάνιο, γρανάζια και επτά αισθητήρες
Στον νέο V4 συναντούσες μπιέλες από κράμα τιτανίου, σύνθετα χιτώνια κυλίνδρων και κίνηση των εκκεντροφόρων με γρανάζια τοποθετημένα στο πλάι. Ο ηλεκτρονικός ψεκασμός PGM-FI συνεργαζόταν με επτά αισθητήρες, σύμφωνα με την τεχνική αναδρομή της Honda.
Ο ψεκασμός μετέτρεπε τις πληροφορίες λειτουργίας σε έλεγχο της τροφοδοσίας. Τα ελαφριά κινούμενα μέρη και η νέα αρχιτεκτονική υπηρετούσαν τις απαιτήσεις ενός κινητήρα που προοριζόταν να εξελιχθεί για αγώνες. Κάθε λύση είχε λόγο ύπαρξης. Μαζί, όμως, έκαναν το εγχείρημα δύσκολο και ακριβό. Η προηγμένη τεχνολογία σπάνια φτάνει έτοιμη σε κουτί, με μια ευγενική σημείωση «τοποθετείται χωρίς δυσκολία».
Οι δύο παύσεις και η επιμονή του Tatsu Horiike
Ο επικεφαλής εξέλιξης Tatsu Horiike βρέθηκε μπροστά σε ένα πρόγραμμα που διακόπηκε δύο φορές. Η επίσημη ιστορία της Honda συνδέει αυτές τις παύσεις με τις δυσκολίες εφαρμογής των νέων τεχνολογιών και με αυστηρούς περιορισμούς κόστους. Ο Horiike συνέχισε την προσπάθεια να φτάσει η RC45 στην παραγωγή, επιδιώκοντας να κρατήσει ζωντανή την αγωνιστική της αποστολή.
Εδώ βρίσκεται το ανθρώπινο βάρος της ιστορίας. Ο μηχανικός καλούνταν να συμβιβάσει την ιδέα, την αντοχή, την κατασκευή και τον λογαριασμό. Η επιμονή του απέκτησε υλική μορφή: τέσσερις κύλινδροι σε V, ένα πλαίσιο, μια μοτοσυκλέτα που μπορούσε πλέον να πάρει τον δρόμο προς την πίστα. Η μαρτυρία για την εξέλιξη στο ιστορικό αρχείο της Honda.
1997: Ο Kocinski δίνει στην RC45 το στέμμα
Η δικαίωση στο WorldSBK ήρθε το 1997. Στην Castrol Honda αγωνίζονταν ο John Kocinski και ο Aaron Slight. Ο Αμερικανός κέρδισε τον πρώτο αγώνα της σεζόν και, μέχρι τον ενδέκατο γύρο στην Ιαπωνία, είχε εξασφαλίσει τον τίτλο αναβατών. Ο Slight ολοκλήρωσε τη χρονιά τρίτος, ενώ η Honda πήρε και το πρωτάθλημα κατασκευαστών — το πρώτο της με την RVF/RC45.
Η σεζόν είχε πολύ πιο άγριες λεπτομέρειες από μια απλή φωτογραφία απονομής. Στη Monza, οι τρεις πρώτοι τερμάτισαν μέσα σε 0,008 δευτερόλεπτα, με τον Kocinski νικητή. Η επίσημη αναδρομή του WorldSBK το 2020 χαρακτήριζε εκείνο το βάθρο το πιο σφιχτό της ιστορίας του. Οκτώ χιλιοστά ανάμεσα σε τρεις μοτοσυκλέτες: η γραμμή του τερματισμού είχε μετατραπεί σε πρόβλημα για το ανθρώπινο μάτι.
Ο Carl Fogarty ήταν ανάμεσα στους μεγάλους αντιπάλους του Kocinski, ενώ οι διεκδικήσεις με τον ομόσταβλό του Slight έδιναν και εσωτερική ένταση στην Castrol Honda. Το εργοστάσιο επέστρεφε στον τίτλο αναβατών οκτώ χρόνια μετά την προηγούμενη κατάκτησή του. Η RC45 είχε πια την αγωνιστική απάντηση που αναζητούσε. Ο επίσημος απολογισμός Honda για το 1997 και οι ιστορικές στιγμές της στο WorldSBK.
Δύο χιλιοστά που κοίταζαν το μέλλον
Η πιο διακριτική λεπτομέρεια της ιστορίας βρίσκεται μέσα στη σχεδίαση. Ο Horiike εξηγεί ότι είχε προβλεφθεί περιθώριο για δύο επιπλέον χιλιοστά διαδρομής, ώστε ο κινητήρας να μπορεί αργότερα να αυξήσει τον κυβισμό του. Η εμπειρία της RC45 πέρασε στη VFR του 1998, με τον V4 των 781 κυβικών, ενώ η τεχνογνωσία από το πρόγραμμα συνέβαλε και στην εξέλιξη της RC211V του MotoGP.
Η Honda RC45 είχε επομένως δύο ζωές. Η μία μετρήθηκε σε αγώνες και σε έναν παγκόσμιο τίτλο. Η άλλη συνέχισε μέσα σε επόμενες κατασκευές, σε επιλογές που ένας ιδιοκτήτης VFR μπορούσε να απολαμβάνει χωρίς να γνωρίζει πόσες δυσκολίες είχαν προηγηθεί.
Το 2000 η Honda άλλαξε κατεύθυνση στο WorldSBK με τη δικύλινδρη VTR1000. Η RC45 είχε ήδη αφήσει το αποτύπωμά της. Δύο φορές σταμάτησε η εξέλιξή της. Τελικά, η ιστορία της έφτασε μέχρι το παγκόσμιο τρόπαιο — και συνέχισε κάτω από άλλα φαίρινγκ.
Διάβασε επίσης
Φωτογραφικό υλικό: Honda, ιστορικό αρχείο 75 ετών. Απεικονίζονται η RC45 παραγωγής και ο κινητήρας της. Γραφιστική προσαρμογή: ENGINE POWER.
