Ο κορυφαίος οδηγός WRC: Στο WRC το “κορυφαίος” δεν είναι μόνο οι τίτλοι. Είναι και το αποτύπωμα πόσο άλλαξες το άθλημα, πόσο μεγάλωσες το κοινό, πόσο τρόμαξες τους αντιπάλους και πόσο σε θυμάται ο κόσμος όταν κλείνει η τηλεόραση. Με αυτά τα κριτήρια, δύο ονόματα κάθονται στην κορυφή σαν κοινό ρεκόρ-βουνό: ο Sébastien Loeb και ο Sébastien Ogier, με εννιά παγκόσμια ο καθένας. Ο Loeb τα πήρε εννιά συνεχόμενα (2004–2012), κάτι που μοιάζει σχεδόν παράλογο για σύγχρονο motorsport. Και ο Ogier, με τον τίτλο του 2025, ισοφάρισε αυτό το ρεκόρ σε μια εποχή που το WRC είναι πιο “σφιγμένο” και ανταγωνιστικό απ’ όσο θυμόμαστε. Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι δεν κέρδιζαν “μια φορά επειδή έτυχε”. Έχτισαν αυτοκρατορίες οδηγικής ακρίβειας, διαφορετικές μεταξύ τους, αλλά εξίσου αποτελεσματικές.
Αμέσως μετά έρχεται η “φινλανδική σχολή” και ειδικά τα δύο ονόματα που κουβαλάνε την παλιά βαριά σφραγίδα: ο Juha Kankkunen και ο Tommi Mäkinen, με τέσσερα παγκόσμια ο καθένας. Ο Kankkunen είναι από εκείνους που έζησαν διαφορετικές εποχές και διαφορετικά αυτοκίνητα και δεν έπαθε τίποτα τίτλοι το ’86, ’87, ’91, ’93, σαν να αλλάζει απλά κράνος. Ο Mäkinen, από την άλλη, έγραψε την πιο “καθαρή” περίοδο συνεχόμενης κυριαρχίας των 90s με τέσσερις σερί τίτλους (1996–1999), ένα streak που έμοιαζε να τελειώνει μόνο όταν τελείωναν οι ειδικές, όχι όταν τελείωνε η αντοχή.
Ο κορυφαίος οδηγός WRC: Και μετά υπάρχουν οι κορυφαίοι που δεν μετριούνται μόνο με κούπες, αλλά με το πώς έγραψαν στο DNA του WRC. Ο Colin McRae είναι ο απόλυτος “λαϊκός θρύλος”: πρωταθλητής το 1995, με 25 νίκες και μια οδήγηση που έκανε τον κόσμο να αγαπήσει το ράλλυ σαν rock συναυλία το άθλημα πήρε στυλ και νεύρο μαζί του Δεν ήταν ο πιο “λογιστής” οδηγός. Ήταν ο πιο ειλικρινής: αν υπήρχε χώρος, θα περνούσε. Αν δεν υπήρχε… θα δημιουργούσε.
Διάβασε ακόμη: Ο ύμνος του Motor Festival γράφεται στα 13 χρόνια ιστορίας (VIDEOCLIP)
Στην ίδια κατηγορία “μεγάλοι χωρίς απαραίτητα τα περισσότερα στέμματα” βάζεις και όσους κράτησαν το WRC ζωντανό μέσα από μάχες, μεταβάσεις κανονισμών και αλλαγές γενιών. Ο Carlos Sainz είναι ο ορισμός της διαχρονικής συνέπειας και της στρατηγικής ψυχραιμίας, ο Marcus Grönholm είναι η δύναμη-χειριστής που έφερε μια ωμή ταχύτητα με σκανδιναβική πειθαρχία, ο Richard Burns κουβαλάει μια από τις πιο ανθρώπινες ιστορίες πρωταθλητή, ο Petter Solberg έδωσε στο άθλημα χαρακτήρα και “χαμόγελο” χωρίς να του κόψει την αγριότητα. Αυτοί είναι οι οδηγοί που, ακόμη κι αν ο τίτλος τους είναι λιγότερος, το βάρος τους στην ιστορία είναι τεράστιο.
Και αν θες να μιλήσουμε δίκαια για “κορυφαίους” με την έννοια του impact, δεν γίνεται να μην πεις και το όνομα της Michèle Mouton. Δεν πήρε παγκόσμιο τίτλο, αλλά άλλαξε την εικόνα του σπορ και άφησε μια παρακαταθήκη που δεν χρειάζεται κούπα για να σταθεί. Το WRC, στο τέλος, θυμάται και την ταχύτητα και το θάρρος και η Mouton γράφεται εκεί.
