Το engine braking στο MotoGP είναι από αυτά τα πράγματα που τα βλέπεις μόνο αν ξέρεις τι να παρατηρήσεις. Δεν είναι το φρένο, δεν είναι το κιβώτιο, δεν είναι τα γκάζια. Είναι η συμπεριφορά του κινητήρα όταν ο αναβάτης αφήνει τελείως το γκάζι. Εκεί που στο δρόμο η μοτοσυκλέτα απλά “κόβει”, στη MotoGP… το πράγμα γίνεται επιστήμη.
Όταν ο αναβάτης αφήνει το ride-by-wire, ο κινητήρας δεν μένει “νεκρός”. Γίνεται φρένο. Ένα φρένο τόσο δυνατό, που αν το αφήσεις ανεξέλεγκτο μπορεί να μπλοκάρει το πίσω λάστιχο, να ταρακουνήσει τη μοτοσυκλέτα, ή να την κάνει να γλιστρήσει σαν να πάτησε πάνω σε σαπούνι. Γι’ αυτό υπάρχει το engine braking control: ένας χάρτης που ρυθμίζει πόσο “φρένο” θα δίνει ο κινητήρας όταν το γκάζι κλείνει.
Το engine braking πρέπει να είναι αρκετό ώστε η μοτοσυκλέτα να “κάτσει” λίγο πίσω, να σταθεροποιηθεί, να βουτήξει στη γραμμή, αλλά όχι τόσο ώστε να κάνει την ουρά να χορέψει. Οι ομάδες δουλεύουν σε εξωφρενικό επίπεδο λεπτομέρειας. Έχουν διαφορετικό EB map για κάθε στροφή. Όχι για κάθε γύρο. Για κάθε στροφή.
Στην είσοδο της στροφής, το EB συνεργάζεται με το slipper clutch, το downshift blipper, την IMU και το ride-by-wire. Είναι σαν μια ορχήστρα όπου κάθε όργανο πρέπει να παίξει στο σωστό timing για να μην υπάρξει παραφωνία. Αν το EB είναι πολύ δυνατό, το πίσω κάνει hopping. Αν είναι πολύ αδύναμο, η μοτοσυκλέτα “τρέχει” και ο αναβάτης δεν μπορεί να την σταματήσει στο σημείο που θέλει.
Το Engine Braking στο MotoGP: Οι αναβάτες το νιώθουν αυτό στο σώμα. Όταν αφήνουν το γκάζι, νιώθουν το πίσω μέρος να αγγίζει ελαφρά τον δρόμο με μια μικρή “αγκύρωση”. Αυτή η αίσθηση πρέπει να είναι ήρεμη. Αν το πίσω αρχίσει να τρεμοπαίζει, ο αναβάτης χάνει αυτοπεποίθηση. Αν είναι πολύ “flat”, δεν μπορεί να ρίξει το βάρος σωστά στη στροφή.
Διάβασε ακόμη: Ο ύμνος του Motor Festival γράφεται στα 13 χρόνια ιστορίας (VIDEOCLIP)
Η άλλη παράνοια είναι ότι το EB αλλάζει με τη φθορά των ελαστικών. Όσο πέφτει το grip, τόσο πρέπει να αλλάζει και ο engine braking map. Γι’ αυτό βλέπεις αναβάτες να ζητούν αλλαγές μετά από λίγους γύρους. Όχι επειδή “δεν τους αρέσει”, αλλά επειδή το λάστιχο τους μιλάει διαφορετικά.
Κι εκεί είναι που γίνεται μαγεία. Όταν ο αναβάτης αφήνει το γκάζι στα 300 km/h και αρχίζει το trail braking, το engine braking μπαίνει στο παιχνίδι σαν μια αόρατη χειρονομία που κρατάει τη μοτοσυκλέτα ήσυχη. Το πίσω λάστιχο δεν “τραβάει” προς τα πάνω, δεν σπρώχνει περίεργα, δεν κάνει δικές του ιστορίες. Είναι εκεί, σταθερό, συνεργάσιμο, μέρος του ρυθμού.
Αν το engine braking δουλεύει τέλεια; Ο αναβάτης έχει πλήρη εμπιστοσύνη.
Αν όχι; Ψάχνει τον Θεό στα φρένα.
Το engine braking είναι η απόδειξη ότι μια MotoGP μοτοσυκλέτα δεν είναι μηχανή. Είναι ορχήστρα. Και ο αναβάτης είναι ο μαέστρος που αποφασίζει πότε θα “σβήσει” ο κινητήρας και πώς.
