Οι κορυφαίοι στην ιστορία του Dakar: Είναι άνθρωποι που έχουν οδηγήσει μέσα σε έρημο, πέτρα, χαράδρες, dunes που καταπίνουν οχήματα, καταιγίδες άμμου και νύχτες που μοιάζουν με άλλον πλανήτη. Πάμε να τους ζωντανέψουμε με ανθρώπινη ροή, όχι σαν πίνακα κατάταξης αλλά σαν ιστορίες που άφησαν σημάδι.
Πρώτος στη λίστα, και όχι τυχαία, είναι ο Stéphane Peterhansel. Ο άνθρωπος που το Dakar τον φωνάζει “Mr. Dakar”. Δεκατέσσερις νίκες. Ναι, καλά διάβασες. Δεκατέσσερις. Έξι στις μοτοσυκλέτες και οκτώ στα αυτοκίνητα. Είναι ο μοναδικός που έκανε μετάβαση από δύο σε τέσσερις τροχούς και κυριάρχησε και στα δύο. Ο Peterhansel δεν είναι απλώς οδηγός. Είναι μια ολόκληρη γενιά Dakar σε έναν άνθρωπο. Ήρεμος, χειρουργικός, άθραυστος. Μπαίνει στην έρημο σαν να πηγαίνει στη δουλειά του. Και βγαίνει από την άλλη πλευρά σαν να μην έγινε τίποτα.
Στη δεύτερη παράγραφο αυτού του μύθου κάθεται ο Cyril Despres. Πέντε φορές νικητής στις μοτοσυκλέτες, με ψυχολογία που θύμιζε πολεμιστή και με σωματική αντοχή που αποδείκνυε ότι το Dakar δεν είναι απλώς αγώνας είναι μάχη επιβίωσης. Ο Despres ήταν ο τεχνίτης, ο αναβάτης που ήξερε να διαβάζει το έδαφος σαν βιβλίο. Η διαφορά του ήταν η “εσωτερική πυξίδα”. Έβλεπε τη γραμμή πριν τη δουν οι άλλοι.
Μαζί με αυτόν, ανεβαίνει στην ιστορία κι ένας άλλος θρύλος: ο Marc Coma, πέντε φορές νικητής επίσης. Αν ο Despres ήταν ο καλλιτέχνης, ο Coma ήταν ο στρατηγός. Μεθοδικός, υπολογιστικός, με μια ικανότητα να κρατάει ρυθμό που δεν έσπαγε ποτέ. Το Dakar, που άλλους τους ρίχνει ψυχολογικά, για τον Coma ήταν κάτι σαν παρτιτούρα: το έπαιζε με ακρίβεια.
Οι κορυφαίοι στην ιστορία του Dakar: Κι αν θες πραγματικούς ατρόμητους, πρέπει να αναφέρεις τον Nasser Al-Attiyah, τον άνθρωπο που έκανε τα πιο σκληρά stages να μοιάζουν με περιαγωγή. Ο Nasser δεν είναι μόνο οδηγός. Είναι τόσα πολλά πράγματα σε ένα σώμα που λες “μα καλά, πότε πρόλαβε;” Ολυμπιακό μετάλλιο στη σκοποβολή, WRC εμπειρία, Middle East rally dominance και στο Dakar; Τετραπλός νικητής και μπαρουτοκαπνισμένος σε έρημο που θα έκανε άλλους να πατήσουν βαριά φρένα. Ο Nasser είναι ο σύγχρονος ήρωας της διοργάνωσης.
Αλλά το Dakar δεν γράφτηκε μόνο από ηρεμία και τελειότητα. Έχει και “επαναστάτες”. Ο Toby Price, για παράδειγμα, είναι ο οδηγός που επέστρεψε στην KTM το θρόνο. Δύο φορές νικητής, κι ας έτρεξε μια χρονιά με κάταγμα. Ναι, κάταγμα. Όχι απλά “ενόχληση”. Στο Dakar, αν περιμένεις να είσαι 100% έτοιμος, δεν θα τρέξεις ποτέ.
Διάβασε ακόμη: Ο ύμνος του Motor Festival γράφεται στα 13 χρόνια ιστορίας (VIDEOCLIP)
Στο πάνθεον της τρέλας και της αντοχής μπαίνει και ο Giniel de Villiers. Πρωταθλητής το 2009, αλλά περισσότερο από τίτλος, έχει αφήσει μια ολόκληρη καριέρα που λέει “σταθερότητα”. Δεν είναι ο άνθρωπος της φλόγας. Είναι ο άνθρωπος του βουνού. Δεν σκαρφαλώνει, δεν εκτοξεύεται βράχος. Κι αυτό στο Dakar αξίζει τίτλους.
Και μετά υπάρχουν οι παλιοί θεοί.
Ο Ari Vatanen, για παράδειγμα. Η απόλυτη φωνή του rally-γονιδίου που πέρασε στην έρημο. Τέσσερις νίκες, μία κινηματογραφική ζωή, και μια φιγούρα που φαίνεται σαν να βγήκε από επικών διαστάσεων βιβλίο. Ο Vatanen δεν νίκησε απλά Dakar. Το… διηγήθηκε. Το έγραψε με τρόπο που ακόμη και σήμερα σε κάνει να τον ακούς με το στόμα μισάνοιχτο.
Και τέλος, υπάρχει ένα όνομα που δεν παίρνει πάντα spotlight όσο θα έπρεπε: Luc Alphand. Απόλυτος αθλητής. Παγκόσμιος πρωταθλητής στο αλπικό σκι. Πέρασε στην έρημο και… κέρδισε Dakar. Ποιος άλλος το έχει κάνει αυτό; Κανείς. Η μετάβαση αυτή είναι ρεκόρ από μόνη της.
Το Dakar έχει κορυφαίους οδηγούς, αλλά κυρίως έχει κορυφαίες ιστορίες. Γιατί κανείς δεν κέρδισε Dakar επειδή ήταν απλά “γρήγορος”. Το κερδίζεις μόνο αν μπορείς να υπομείνεις, να επιβιώσεις, να διαβάσεις τον ήλιο, τον άνεμο, την άμμο, τις πέτρες και τον εαυτό σου.
