Ο ελληνικός μηχανοκίνητος αθλητισμός: Ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στην Ελλάδα είναι σαν το παλιό μας αυτοκίνητο. Έχει φάει τα χιλιόμετρα του, τρίζει, καμιά φορά δεν παίρνει μπροστά, αλλά το αγαπάμε γιατί μέσα του κρύβονται μνήμες, αγάπη και πολύ μεράκι. Από το Ράλι Ακρόπολις μέχρι τις πίστες καρτ και τις τοπικές αναβάσεις, η χώρα μας έχει γράψει ιστορία, έχει ζήσει μεγάλες στιγμές, αλλά και συνεχίζει να παλεύει με χρόνιες παθογένειες.
Το Ράλι Ακρόπολις, ο «Θεός των Ραλί», παραμένει η πιο εμβληματική διοργάνωση. Χώμα, πέτρες, ζέστη και ειδικές διαδρομές που κάνουν τους ξένους οδηγούς να βλαστημάνε και να λατρεύουν την Ελλάδα ταυτόχρονα. Είναι το event που για δεκαετίες έβαζε τη χώρα μας στο διεθνές καλεντάρι. Μόνο που η λάμψη του τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να μοιάζει σαν εκείνο το καφενείο που κάποτε ήταν γεμάτο ζωή και τώρα έχει μείνει με τρεις θαμώνες να παίζουν τάβλι. Υπάρχει το brand, υπάρχει η ιστορία, αλλά λείπει το «κάτι παραπάνω» που θα το ξανακάνει πραγματικά πρωταγωνιστή.
Σε τοπικό επίπεδο, υπάρχουν αγώνες που στηρίζονται αποκλειστικά στο μεράκι. Αγώνες αναβάσεων, drift, dragster και καρτ που μαζεύουν κοινό, αλλά χωρίς την υποστήριξη που τους αξίζει. Εκεί βλέπεις το ελληνικό πάθος σε όλο του το μεγαλείο: παιδιά που μαζεύουν ευρώ-ευρώ για να τρέξουν, ομάδες που δουλεύουν βράδια σε συνεργεία, γονείς που γίνονται μηχανικοί, μάνατζερ και μάγειρες όλα σε ένα. Η εικόνα μοιάζει πιο πολύ με πανηγύρι παρά με επαγγελματική διοργάνωση, αλλά εκεί συγχρόνως είναι και η μαγεία. Αφού με αυτες τις συνθήκες υπάρχουν ταλέντα ομάδες μηχανικοί, που ξεχωρίζουν σε Εθνικό αλλά και διεθνή επίπεδο.
Το πρόβλημα, όμως, είναι η έλλειψη υποδομών. Δεν έχουμε πίστες επιπέδου που να αντέχουν διεθνείς διοργανώσεις. Δεν έχουμε κρατική στήριξη που να βλέπει τον μηχανοκίνητο αθλητισμό όχι σαν «χόμπι για τρελούς», αλλά σαν βιομηχανία που μπορεί να φέρει έσοδα, τουρισμό και προβολή. Σκέψου μόνο πόσοι Έλληνες θα γέμιζαν μια πίστα αν φέρναμε έναν αγώνα Formula 1 ή MotoGP στη χώρα μας. Αντί γι’ αυτό, έχουμε ακόμα την ίδια κουβέντα: «πού να βάλουμε πίστα, ποιος θα πληρώσει, και αν το κάνουν θα βρουν λόγο να το μπλοκάρουν οι γραφειοκράτες».
Κι όμως, υπάρχει ελπίδα. Οι νέες γενιές δείχνουν τρέλα για τα μηχανοκίνητα. Από τους μικρούς στο καρτ που ονειρεύονται F1 μέχρι τους πιτσιρικάδες που τρέχουν drift και γεμίζουν τις πόλεις με καπνό και χειροκρότημα. Το Motor Festival, για παράδειγμα, αποδεικνύει ότι υπάρχει κόσμος, υπάρχει κοινό και υπάρχει δίψα για θέαμα. Το ίδιο και οι διοργανώσεις dragster που, παρόλο που κάποιοι τις βλέπουν σαν «υπόγειες ιστορίες», έχουν πιστούς οπαδούς και μια δυναμική που δύσκολα αγνοείς.
Ο ελληνικός μηχανοκίνητος αθλητισμός, λοιπόν, δεν είναι νεκρός. Είναι σαν τον Έλληνα οδηγό στον δρόμο: λίγο νευρικός, λίγο απρόβλεπτος, αλλά με καρδιά που χτυπάει δυνατά. Αν του δοθούν οι υποδομές, η στήριξη και η σοβαρή οργάνωση, μπορεί να κάνει θαύματα. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ανθρώπους με μεράκι να κρατάνε ζωντανή τη φλόγα και να αποδεικνύουν ότι οι μηχανές στην Ελλάδα δεν σβήνουν ποτέ.
«Στο Engine Power ο κινητήρας της επικαιρότητας δεν σβήνει ποτέ, μείνετε στην τροχιά μας για κάθε στροφή, προσπέραση και έκρηξη αδρεναλίνης στον κόσμο της μηχανοκίνησης!»
Στην πίστα της ενημέρωσης: Μιχάλης Κοντιζάς
