Tο καφενείο της Formula 1: Στην Φόρμουλα 1 φέτος γίνεται το έλα να δεις. Οι ομάδες έχουν ξοδέψει δισεκατομμύρια για αεροδυναμικά, φτερά, φτερουγίσματα, σασί από διαστημικά υλικά, και πάλι βλέπουμε τον Μαξ Φερστάπεν να κάνει τον γύρο μόνος του λες και είναι με ΚΤΕΛ που πάει άδειο και φτάνει 20 λεπτά νωρίτερα. Οι υπόλοιποι απλά τρέχουν για να λένε ότι τρέχουν. Κάτι σαν το ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ: όλοι παίζουν, αλλά στο τέλος ο Παναθηναϊκός ή ο Ολυμπιακός σηκώνει την κούπα.
Ο Χάμιλτον, τώρα στη Ferrari, μοιάζει σαν τον θείο στο καφενείο που άλλαξε στέκι γιατί τσακώθηκε με τον καφετζή αλλά πάλι λέει «ρε παιδιά, δεν είναι το ίδιο το φραπεδάκι». Νέα στολή, νέα ομάδα, αλλά τα ίδια νεύρα στον ασύρματο: «My tyres are gone!». Στην Ελλάδα αυτό μεταφράζεται ως «πάλι τρύπησε το λάστιχο στο χωράφι, φώναξε τον μπαρμπα-Γιάννη με το αγροτικό».
Η Mercedes από την άλλη θυμίζει δημόσιο γραφείο. Έχει ακόμα τον Ράσελ να τρέχει με όνειρα, αλλά τα χαρτιά δεν προχωράνε γιατί ο υπάλληλος που βάζει τη σφραγίδα λείπει σε αναρρωτική. Το μονοθέσιο Φόρμουλα 1 είναι καλό στα χαρτιά, αλλά στην πράξη κάνει πιο πολλά «σπινιαρίσματα» κι από φορτηγό που προσπαθεί να ανέβει την Πίνδο με χιόνια.
Η McLaren είναι η ελπίδα της γειτονιάς. Σαν τον πιτσιρικά που πήρε καινούρια μηχανή 125 και όλοι οι φίλοι του λένε «αυτός θα πάει μπροστά». Ο Πιάστρι και ο Νόρις δείχνουν τα δόντια τους, αλλά στο τέλος πάντα κάτι γίνεται, μια στρατηγική, μια καθυστέρηση στα πιτ στοπ, και χάνουν το σουβλάκι στο παραπέντε. Είναι σαν να παραγγέλνεις γύρο κοτόπουλο και να σου φέρνουν πίτα με πατάτες σκέτες γιατί «τελείωσε το κρέας».
Και φυσικά έχουμε και τον Αλόνσο, που αρνείται να μεγαλώσει. Είναι ο κλασικός τύπος στο καφενείο που παίζει τάβλι με τους 20χρονους και τους παίρνει τα πενηντάρικα λέγοντας «εγώ παιδί μου έπαιζα τάβλι πριν γεννηθείς». Στην πίστα κάνει το ίδιο: «Εγώ οδηγούσα μονοθέσια όταν ο μισός grid πήγαινε ακόμα σχολείο». Και με έναν περίεργο τρόπο, όλοι τον σέβονται.
Tο καφενείο της Formula 1: Το πρωτάθλημα λοιπόν έχει την πλάκα του. Ο Μαξ οδηγεί σαν να είναι σε λεωφορειολωρίδα, ο Χάμιλτον κάνει μεταγραφές αλλά παραπονιέται τα ίδια, οι μηχανικοί στις ομάδες αλλάζουν σχέδια κάθε τρεις αγώνες λες και είναι μηχανικοί στο ΙΚΑ που ψάχνουν το σωστό έντυπο, και εμείς οι θεατές καθόμαστε με καφέ και τυρόπιτα να βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια. Αλλά όπως και στο καφενείο, εκεί είναι όλη η γλύκα: στο κράξιμο, στις ατάκες, και στην ελπίδα ότι μια μέρα θα δούμε και κάτι διαφορετικό. Μέχρι τότε, ο Φερστάπεν θα παίρνει καρό σημαίες πιο εύκολα κι από πολιτικό που μοιράζει υποσχέσεις προεκλογικά.
«Στο Engine Power ο κινητήρας της επικαιρότητας δεν σβήνει ποτέ, μείνετε στην τροχιά μας για κάθε στροφή, προσπέραση και έκρηξη αδρεναλίνης στον κόσμο της μηχανοκίνησης!»
Στην πίστα της ενημέρωσης: Μιχάλης Κοντιζάς
