Οι μοτοσικλέτες που έγιναν θρύλος στην Ελλάδα, οι μηχανές που δεν ήταν απλώς μέταλλο, αλλά φωνή. Από το Honda C50 μέχρι τα GSX-R και τα Z750, οι μοτοσικλέτες που διαμόρφωσαν την ελληνική κουλτούρα δρόμου. Η μοτοσικλέτα ως τρόπος ζωής. Η μοτοσικλέτα δεν είναι μέσο μετακίνησης. Είναι τρόπος ζωής, τρόπος να ανασαίνεις. Είναι ο συνδυασμός μηχανής και ψυχής που δημιουργεί κάτι ακατάληπτο για τους “άσχετους” εκείνους που δεν έχουν ανέβει ποτέ στη σέλα να νιώσουν το παλμό του μοτέρ μέσα στο στήθος τους.
Η Ελλάδα έχει γράψει τη δική της ιστορία πάνω σε δύο τροχούς. Από τα παπάκια που έγιναν καθημερινός ήρωας των 80s μέχρι τα supersport που ξυπνούσαν γειτονιές τη δεκαετία του 2000, κάθε μηχανή κουβαλούσε χαρακτήρα, ταυτότητα, θόρυβο και μυρωδιά.
Το Honda C50 Super Cub ήταν ο παππούς όλων. Ήρεμο, ακούραστο, θρυλικό. Κανείς δεν μπορεί να μετρήσει πόσες χιλιάδες τέτοια παπάκια κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα. Ήταν το πρώτο βήμα στην ανεξαρτησία, ο ήχος της εφηβείας, το “μέσο” που σε πήγαινε σχολείο, δουλειά, ραντεβού, παντού. Δεν ήταν μηχανάκι, ήταν μέλος της οικογένειας.
Ακολούθησε το Yamaha RD350, το δίχρονο θηρίο με το σκληρό ήχο και το “φρύδι” στο φανάρι. Εκείνο το χαρακτηριστικό “τακ-τακ-τακ” στις χαμηλές στροφές που κατέληγε σε ουρλιαχτό στις 9000 rpm, είναι ήχος που έχει χαραχτεί στη μνήμη κάθε παλιού μοτοσικλετιστή. Το RD δεν σε σεβόταν αν δεν το σεβόσουν είχε ψυχή, αλλά και χαρακτήρα. Ήταν ο πρώτος δάσκαλος της ελληνικής λέξης “γκάζι”.
Και μετά ήρθε η εποχή του Honda CBR600F και του Suzuki GSX-R750. Οι “μπλε” και οι “κόκκινοι” χωρίστηκαν σε στρατόπεδα, όπως παλιά οι Beatles και οι Stones. Η Ελλάδα έζησε μια εποχή που κάθε φανάρι μπορούσε να γίνει εκκίνηση, κάθε βουνό πίστα, κάθε δρόμος ιστορία. Το μηχανάκι δεν ήταν hobby, ήταν θρησκεία. Αν σε ρωτούσαν “τι μηχανή έχεις;”, δεν απαντούσες με μοντέλο, απαντούσες με υπερηφάνεια.
Το 2000 ήρθαν τα “street” – οι γυμνές, καθαρές μοτοσικλέτες που έδειχναν τα σωθικά τους χωρίς πλαστικά. Το Yamaha FZ6, το Kawasaki Z750, το Hornet. Μηχανές για κάθε μέρα, αλλά με καρδιά από superbike. Αυτές όρισαν τη νέα γενιά των Ελλήνων μοτοσικλετιστών: ανθρώπων που ήθελαν δύναμη, αλλά και λογική.
Όμως η πραγματική μαγεία δεν είναι στα μοντέλα. Είναι στους ανθρώπους. Στους Έλληνες που ξυπνούν χαράματα Κυριακής, βάζουν μπουφάν, κράνος και πάνε “βόλτα” χωρίς προορισμό. Γιατί η βόλτα δεν είναι ο δρόμος. Είναι η κατάσταση του νου.
Οι μοτοσικλέτες που έγιναν θρύλος στην Ελλάδα: Η μοτοσικλέτα είναι η καθαρότερη μορφή ελευθερίας που έχει απομείνει. Δεν υπάρχει παρμπρίζ, δεν υπάρχει κουκούλι ασφάλειας. Είσαι εκτεθειμένος, ευάλωτος, αλλά απόλυτα ζωντανός. Κάθε στροφή είναι υπόσχεση, κάθε επιτάχυνση μια μικρή απόδραση απ’ όσα σε βαραίνουν.
Και αυτή είναι η ουσία του μοτοσικλετισμού: δεν χρειάζεται να έχεις τα καλύτερα λάστιχα, τα πιο πολλά κυβικά ή το πιο γυαλιστερό κράνος. Χρειάζεται μόνο να το νιώθεις. Να ξέρεις ότι κάθε φορά που βάζεις μπρος, γίνεσαι εσύ και η μηχανή ένα.
Όσοι το έχουν ζήσει, το ξέρουν. Οι υπόλοιποι απλώς το κοιτάνε και το ζηλεύουν.
Γιατί εκεί έξω, στην άσφαλτο, δεν υπάρχουν οδηγοί και μηχανές. Υπάρχουν ψυχές που ταξιδεύουν μαζί.
Στο Engine Power ο κινητήρας της επικαιρότητας δεν σβήνει ποτέ – μείνετε στην τροχιά μας για κάθε στροφή, προσπέραση και έκρηξη αδρεναλίνης στον κόσμο της μηχανοκίνησης!
